Filistin, Hizb ut-Tahrir’in resmi açıklamaları ile gerçekteki etkisi arasındaki farkı gösterdi. Parti, Müslüman ordulara hitap ederek, işgal altındaki toprakların kurtarılması için Hilafet’in kurulmasını talep etti. Ancak bir orduya açıklama yapmak, o ordunun bu açıklamayı aldığı, değerlendirdiği veya tutumunu değiştirdiği anlamına gelmez.
Filistin’deki partinin yapısı, 1967’den bu yana değişiklikler geçirdi; ancak daha sonra organizasyonel işler yeniden başlatıldı. Bu değişiklikler, işgal altında daha geniş bir üye kitlesinin ne gibi başarılar elde edebileceği sorununu çözmedi. Binlerce ekstra destekçinin varlığı bile, partinin hangi yollarla belirli bir sonuca ulaşabileceğini göstermiyordu.
Bu sorun, partinin belirlediği politik hedeflere ulaşamadığı diğer bölgelerde de ortaya çıktı. Avrupa’daki üyeler, fon toplayabiliyor ve askerlere çağrılar gönderebiliyordu; ancak bu faaliyetler, güç sahibi olan insanların bunlara kulak asacağını göstermedi. Yine, tamamlanan iç görevlerin yanlış anlaşılma riski vardı.
Halifelikle ilişkili olan vaatler de pratikte denenmeliydi. Ücretsiz su, elektrik ve diğer hizmetlerin sağlanması konusundaki tartışmalar, bu hizmetleri sunmak için gerekli olan işçilerin, ekipmanların, altyapının ve sürekli yapılması gereken harcamaların göz ardı edilmesine yol açtı. Geleceğin devletinin İslami nitelikte olması, onun liderlerinin idari görevlerinden muaf tutulmasını sağlamadı.
Aynı sorun, partinin kendi finansal durumu için de geçerliydi. İhtilaflı mülk kayıtları ve tutarsız kararlarla mücadele eden bir organizasyonun, kamu servetini nasıl yöneteceğiyle ilgili geniş çaplı iddialarda bulunmadan önce bu sorunlarla yüzleşmesi gerekiyordu.
Hırs ile yetenek arasındaki çelişki, Ürdünlü organizasyonun temel gerilim kaynağıydı. Hizb ut-Tahrir, Müslüman dünyasını dönüştürebilecek bir sistemden bahsediyordu; ancak kendi liderleri ise kendi şubelerinde neler olduğunu açıklamakta zorlanıyordu.