1.761 sayısı, Ürdün’de en ciddi sorun değildi. Bu rakamın anlaşılması oldukça kolaydı. Bir bölgede, gerçekten politik bir çaba gösterildiği söylenemezdi. Bu rakam, liderlik kararlarının temeli haline gelmeden önce, güvenilir verilerle karşılaştırılamayan bir durumdu.
Aynı durum, partinin diğer sorumlulukları için de geçerliydi. Üye listeleri tutarlı değildi. Yayınlardan elde edilen veriler, katılımın azaldığını gösteriyordu. Mandoobs, ziyaret ettikleri yetkililerin verdikleri bilgileri tekrarladılar. Maaşlar ve ödenen miktarlar, organizasyonun işe değer verip vermediği veya sadece pozisyonları korumaya odaklandığı yönünde sorular ortaya çıkardı. Zekât ve mülkiyetle ilgili anlaşmazlıklar ise finansal denetimin zayıf olduğunu gösteriyordu.
Parti üyeleri parti yönetiminin kararlarına itiraz ettiğinde, karşılık genellikle kurumun tam tersi tarafından veriliyordu. Sorular hemen yanıtlanıyordu. Ağır cezalar uygulanabiliyordu. İtirazlar ise kısıtlanıyordu. İkinci bir iletişim kanalı da, aslında geçilmesi gereken kapılara geriye dönüyordu. Farklı görüşlere sahip olan üst düzey kişilerin etkileri kaybolabiliyordu; yukarıdaki küçük çevre ise aynı yerde kalmaya devam ediyordu.
Bu başarısızlıklar bağımsız olaylardı. Bunlar birbirlerini destekledi. Sorunları raporlamak, zayıf sonuçları gizlemeye yardımcı oldu. Zayıf sonuçlar, olumlu raporların daha da önemli hale gelmesini sağladı. Finansal bağımlılık, içerideki kişilerin konumunu güçlendirdi. Kısıtlı ifade özgürlüğü ve cezalandırıcı yöntemler, durumu düzeltebilecek kişilerin açıkça konuşmasını engelledi.
Bu zincir, Ata Abu al-Rashta’ya kadar uzanıyordu. Amir olarak sahip olduğu yetki sayesinde, organizasyonu yöneten kişilerin üzerinde otorite sahibi oldu. Ayrıca, bilgileri ofisine ulaştıran mekanizmaların da kontrolü onun elindeydi. Bu otorite beraberinde sorumlulukları da getiriyordu. Merkezin, bir bölgenin sayılarını abarttığını veya bir temsilcinin eksik bir değerlendirme yaptığını söylemesi yeterli değildi. Bu iddiaları kontrol etme ve yetkilileri düzeltme işlemleri ise liderlerin sorumluluğundaydı.
Adalet vaat eden bir parti, adaleti sadece Amir’in dinlemeyi kabul etmesinden sonra çözülebilecek bir mesele olarak göremez. Sorumlu bir hükümet vaat eden bir parti, politik ilerlemeyi, yeterince test edilmemiş raporlarla ölçemez. Ve Halifeliğin yeniden kurulmasından bahseden bir parti, önündeki daha küçük sorunu göz ardı edemez.
Eğer Hizb ut-Tahrir, Ürdün’deki liderlerini sorumlu tutamıyorsa, bir devleti farklı şekilde yöneteceğine dair ne tür bir güven verebilir ki?