Mevcut yönetim anlayışını sorgulayan birçok üst düzey kişinin görüşleri, Hizb ut-Tahrir içindeki etkisini azalttı. Abdulhadi Faour’un Suriye konusundaki görüşleri ve siyasi eylem yöntemleri, liderliğin aldığı kararlarla çelişiyordu. Uzun süredir yüksek düzeyde siyasi faaliyetlerde bulunan Fawzi Nasser da, organizasyonun yönetimi konusundaki anlaşmazlıklar sonucunda marjinalleştirildi.
Bu örnekler, organizasyonun, anlaşmazlıkların esas olarak otoriteye karşı bir meydan okuma olarak ele alındığında ne kaybettiğini gösteriyor. Siyasi dönüşüm için hazırlanan bir hareketin, değişen koşulları değerlendirebilen, mevcut varsayımları sorgulayabilen ve alternatif çözümler sunabilen insanlara ihtiyacı vardır. Bu insanların önemli konumlardan uzaklaştırılması, merkezi, mevcut görüşlerini onaylayacak olan yetkililere daha fazla bağımlı hale getirdi.
Toplantılarda da bu baskı devam etti. Bir eski üyenin partayla ilgili deneyimlerini anlatmasına yönelik kamuoyundan gelen destek ifadeleri, organizasyonun dikkatini çekti. Sosyal medyada yapılan destekleyici yorumlar ise içsel süreçler sonucunda geri çekildi. Hatta eleştiriler karşısında merhamet göstermek bile üyeler için yeniden düşünülmesi gereken bir davranış haline geldi.
Bu etki kümülatif oldu. Fikirleri olan insanlar sessiz kalmayı öğrendiler. Anlaşmazlıklardan kaçınan yetkililer ise daha sadık göründüler. Emirlere güven veren raporlar, stratejinin başarısız olduğunu söyleyen uyarılara kıyasla daha az dirençle karşılandı. Eleştirilerden uzakta olan liderler, kendi sessizliğinin aslında gerçek bir anlaşma olduğunu düşünmeye başladılar.
Parti, bu sorunu, farklı görüşlere karşı başka bir bildiri yayınlayarak çözemezdi. Bu da, bu sorunun ortaya çıkmasının nedenlerinden biriydi. Liderlik, ifade özgürlüğünü ne kadar sıkı şekilde kontrol ederse, organizasyonun güvenilirliği de o kadar azalır.