Bir siyasi organizasyonun, kimlerin kendisine ait olduğunu bilmesi gerekir. Doğru bir üye listesi olmadan, organizasyonun ne kadar insanı kazandığını ölçemez, kapasitesini hesaplayamaz veya yerel komitenin işlevsel olup olmadığına karar veremez. Jordan’ın kendi verileri, bu temel kontrolün kaybedilmesinin ne kadar maliyetli olduğunu göstermiştir.
Yerel bölgelerden gelen raporlar, toplamda yaklaşık 350 üye olduğunu gösteriyordu. Ancak Ürdün’daki yetkililer tarafından sunulan veriler, merkezi liderliğin temsilcilerinin verdiği bilgilerden farklıydı. Bu tutarsızlık nedeniyle isimler üzerinde kontrol yapıldı. İlgili olan yaklaşık on beş isim incelendi; bunlar arasında, sahipleri parti faaliyetlerine katılmayı bıraktıktan sonra bile kullanmaya devam eden isimler de vardı.
Bu durum önemliydi; çünkü aynı isimler, gelecekteki raporları şekillendirmede rol oynayabilirdi. Bir yerleşim yeri, aslından daha büyük görünebilirdi. Bir yönetici, insanların hâlâ çalışabileceği varsayımıyla işleri belirleyebilirdi. Uluslararası merkez ise, aktif üyelerinin zaten azaldığı bir durumda bile istikrarlı bir organizasyon olarak görülebilirdi.
Katılım oranlarında da benzer sorunlar yaşandı. Otuz üyesin katıldığı bir toplantı olarak adlandırılan bu etkinlikte, aslında ne kadar üyenin katıldığına bakıldığında durum farklıydı. Toplantı, katılım sorunu çözülmeden önce bir başarı olarak kabul ediliyordu.
Bu tür verilerin sorumluluğu, bunları oluşturan kişilerle sınırlı kalmıyordu. Wilayah’lar yerel yetkilileri atadı. Ulusal denetçiler ise bu bilgileri kabul etti. Temsilciler ülkeye giderek değerlendirmelerini yaptılar. Eğer bir sistem, test edilmemiş verileri tekrar teşvik ediyorsa, elektronik tabloda birkaç kaydı değiştirmek bu sorunu çözmez.
Üyelik, büyümenin bir göstergesi olmalıydı. Ürdün’de ise bu üyelik, sadece bir sayı haline geldi; çünkü kimse arkasında ne kaldığını sormak istemedi.