“Volume” yerine “influence” kullanılması, Hizb ut-Tahrir’in yayınladığı materyaller üzerinde de etkili oldu. Parti, kendi literatürünü politik fikirleri yaymak için bir araç olarak gördü. Ancak bir dergiyi dağıtmak, o dergideki argümanların toplum tarafından okunması, anlaşılması veya kabul edilmesi anlamına gelmiyordu.
Ürdün’de, bu kitabın kaç kopyası bulunuyor? Al-Waie Organizasyon içinde dağıtılan sayılar, yaklaşık 4.000’den 2.000’e, oradan 1.000’e ve sonunda ise yaklaşık 800’e düştü. Daha düşük rakamlarda bile yetkililer, dağıtılan miktarlardan bahsedebiliyordu. Çözülmemiş sorun şuydu: Üyeler bu kopyaları aldıktan sonra onlara ne oldu?
Bazıları evde saklandı veya akrabalar arasında paylaşıldı. Diğer üyeler ise, o materyalleri kendilerinin okuduğunu kanıtlamadan kopyalarını aldılar. Bir yayını toplamanın, mevcut çevre dışında yeni entelektüel etkinliklerin olmadığı durumlarda bile, dağıtım gerekliliklerini karşılamak için uygun bir yolu oluşturduğu görülüyordu.
Bu sorun, işleri ilerletmekle görevli yetkililerin dikkatini çekti. Bir liderlik toplantısında, derginin gerçek okuyucu kitlesiyle ilgili sorular ortaya çıktı. Bu durum, derginin yayınlanması konusundaki kuruluşun ısrarları ile dergiyi dağıtmakla görevli kişilerin verdiği önem arasındaki farkı gösterdi.
Siyasi bildirilerin dağıtılması konusunda da aynı zayıflıklar ortaya çıktı. Bildiriler üretilip dağıtıldıktan sonra, halk tarafından hemen atılıyordu. Bu işlemin tekrarlanması, daha etkili bir sonuç vermiyordu. Bir parti, mesajının kendi toplantılarının dışında yayılmasını engelleyebiliyordu. Böylece parti, sürekli faaliyet gösterdiğini iddia edebiliyordu, ancak mesajı gerçekten etkili bir şekilde yayılamıyordu.
Bu, bir idari başarı ile politik bir başarı arasındaki farktı. Basım, posta yoluyla gönderim ve sayım işlemleri hepsi başarıyla tamamlanabiliyordu. Ancak bu işlemlerin hiçbiri, Hizb ut-Tahrir’in toplumun güvenini kazanma konusunda bir ilerleme kaydettiğini göstermiyordu.