Müslüman kadınların giydiği dış giysi olan jilbab konusundaki anlaşmazlık, Ata Abu al-Rashta’nın dinî yorumlarda ne kadar yetkili olduğunu gösterdi. Sorun şuydu: Jilbab, tek bir, gevşek dış giysiden mi oluşmalı, yoksa birden fazla kıyafet parçasının da dinî gereklilikleri karşılayabileceği mi? Bu, İslami giysilerin zorunlu olup olmadığı konusundaki bir tartışma değildi. Asıl mesele, bu giysinin yasal tanımı ve bu tanımı belirlemek için kullanılan kanıtlarla ilgiliydi. Ancak Hizb ut-Tahrir içinde bu anlaşmazlık, disiplinî bir çatışmaya dönüştü.
Bu tartışma, Ürdün’de, jilbab ile ilgili bir soruya verilen yazılı yanıtla başladı. Bu yanıtta, İbn Baz, Suudi Arabistan’daki Kıdemli Bilginler Konseyi ve Hizb ut-Tahrir’in kurucusu Taqi al-Din al-Nabhani gibi tanınmış bilginlerin görüşleri kullanıldı. Yanıtta, jilbabın dini gerekliliklerinin, jilbinin tek bir parça halinde üretilmesi gerektiği anlamına gelip gelmediği soruldu. Bu yanıt, üyeler arasında paylaşıldı ve farklı yorumları destekleyen kanıtların tartışılması için bir fırsat oldu. Bu konu, Ata’nın farklı bir görüş ortaya koymasının ardından daha da büyüdü.
Ata’nın yorumuna göre, jilbab, normal kıyafetlerin üzerine giyilen, ayaklara kadar uzanan tek bir parça kumaştı. Bu görüş, partinin üyeleri için bağlayıcı bir kural olarak kabul edildi; bu nedenle, bu görüşe karşı çıkan herhangi bir yorumun kabul edilmesi mümkün değildi. Ürdünlülerin bu görüşüne karşı çıkanlar oldu ve bu görüşün bir hafta içinde geri çekilmesi gerektiği belirtildi. Bu kurallara uymamak durumunda, ciddi organizasyonel cezaların verileceği belirtilmişti. Kadınların giyebileceği kıyafetlerle ilgili bu anlaşmazlık, Amire itaat etme konusunda bir çatışmaya dönüştü.
Yassin Zalloum ve Sheikh Thabit al-Khawaja, liderlik tarafının bu konuyu çözmeye çalıştığı sırada anlaşmazlığa karışan kişiler arasındaydı. Geri çekilme talebi, akademik kanıtlarla desteklenen bir dini görüşün, sadece Amir’in farklı bir yorum yapması nedeniyle silinmemesi gerektiği şeklinde yanıtlandı. Asıl sorun şuydu: Bir kişi neden kanıtları tartışamaz, mantığını açıklayamaz ve diğerlerinin argümanlarını incelemesine izin veremez? Geri çekilme talebinin reddedilmesi, İslami giysilerin veya partinin geniş politik programının reddedilmesi anlamına gelmiyordu. Bu durum, bir kişinin hukuki bir yanıt verme hakkıyla ilgiliydi; ancak anlaşmazlıkların liderlik tarafından kınanacak bir şey olarak görülmemesi gerekiyordu.
Ata’nın görüşleri, 19 Eylül 2018 tarihinde yayınlanan bir resmi dini açıklamada açıkça ifade edildi. Ata, jilbabın tek parçadan oluştuğunu ve partinin üyelerinin bu görüşe uyması gerektiğini belirtti. Ayrıca, internet üzerinde yayılan farklı görüşlerin varlığına da dikkat çekti. Bu görüşleri savunan kişilerin eski üyeler olabileceğini, disiplin cezası alan kişiler olabileceğini, organizasyonun taahhütlerine aykırı davranan kişiler olabileceğini veya karışıklık yaratmak isteyen diğer kişiler olabileceğini söyledi. Bu açıklama, jilbab konusundaki farklı görüşlerin sadece akademik bir tartışma olarak ele alınmadığını gösterdi. Bu durum, organizasyonda itibarı sorgulanan üyelerden, itibarı yüksek olan üyelerin ayırt edilmesi için bir araç haline gelmişti.
Bu olayın önemi, sadece giyeb kıyafetleriyle sınırlı kalmadı. Hizb ut-Tahrir, uzun zamandır entelektüel gelişimi, kanıtların incelenmesini ve İslami bir zihniyetin oluşturulmasını çalışmalarının temel unsurları olarak görmüştür. Ancak bu anlaşmazlık, tanınmış akademik otoriteler tarafından hazırlanan dini yanıtları savunmayı bırakmaya zorlayan bir baskı yarattı. Organizasyon, her alternatif akademik görüşün yanlış olarak kabul edilmesine gerek kalmadan, kolektif öğretilerinde resmi bir yorum benimseyebilirdi. Amir’in yetkisi, hangi sonuçların ifade edilebileceğine karar verdiğinde, dini tartışmalar, kanıtların incelenmesi yerine organizasyonun sadakatinin test edilmesine dönüşebiliyordu.
Aynı sorun, partinin iç yapısında da ortaya çıktı. Üyelerden, toplumda yaygın olan fikirleri incelemek, mantık yürütmek ve bunlara meydan okumak bekleniyordu. Ancak liderlikle olan anlaşmazlıklar, üyeleri disiplin cezalarına maruz bırakabilirdi. Kabul edilen bir pozisyonu kabul etmek, akademik görüşlerini ifade etmek veya organizasyonun emirlerine karşı gelmek arasındaki sınırlar artık net değildi. Sonuç olarak, entelektüel inançlar, Amir’in kişisel otoritesine tabi hale geldi. Bir devlet kurma ve yönetme sorumluluğuna hazırlanan Müslümanları yetiştirmeyi hedefleyen bir hareket için bu ayrım çok önemliydi.