Bin yedi yüz altmış bir siyasi temas. Ürdün’deki bir Hizb ut-Tahrir yerel biriminin faaliyet raporuna yazdığı sayı buydu. Bu sayı, şubenin yüzlerce kişiye ulaştığı ve partinin nüfuzunu istikrarlı biçimde artırdığı izlenimini veriyordu. Ancak rakamın açıklaması başka bir tablo ortaya koydu. Ulaşıldığı ileri sürülen kişilerin önemli bir bölümü, iki cami imamının düzenli din derslerine katılanlardan oluşuyordu.
İmamlar, namaz kılmayı, temizlenmeyi, oruç tutmayı ve diğer görevleri de sıradan görevleri olarak öğrettiler. Bu dersler, siyasi ilişkiler raporlarında sayıldı; ancak dinin temel ilkelerini öğretmek, Hizb ut-Tahrir’in siyasi programlarıyla ilgili çalışmalar yapmak anlamına gelmiyordu. Büyük sayıda insan yetiştirilmiş olsa da, bunun karşılığında herhangi bir siyasi etki sağlanamadı.
Bu, sadece bir formu nasıl doldurulacağına dair bir tartışma değildi. Hizb ut-Tahrir, yerel yetkililerin faaliyetleri kaydedtiği, Ürdün liderliğinin bu bilgileri değerlendirdiği ve uluslararası merkez temsilcilerinin bu bilgileri Amire ilettiği bir hiyerarşi üzerinden işleyen bir yapıya sahipti. Bu süreçte abartılı rakamlar, resmi bir raporun otoritesini kazanabiliyordu. Asıl tehlike, her seviyenin önceki seviyeye güvenmesi ve sayının ne anlama geldiğini test etmemesiydi.
Aynı sorun başka yerlerde de ortaya çıktı. Üye sayıları tutarlı değildi. Yayın sayıları artmaya devam ederken, okuyucu sayısı ve dağıtım oranları ise düşüyordu. Delegeler, değerlendirmeleri yapmaları gereken yetkililerden olumlu raporlar aldılar. Partinin ilerlemesiyle ilgili sorular ise sadakat, disiplin ve liderlerin yetkileri konusundaki anlaşmazlıklara dönüştü.
Parayla birlikte, sistemin sorgulanması daha da zorlaştı. Maaşlar, ücretler, zekât dağıtımı ve mülk düzenlemeleri, organizasyonun sorumluluklarıyla iç içe geçmiş oldu. Bu fonların nasıl yönetildiğini soran kişiler, doğru bilgilere ulaşmak isteyen insanlarla aynı zorluklarla karşılaştı: yoğunlaşmış yetkiler, belirsiz denetimler ve Amire bağımsız olarak hareket edemeyecek bir itiraz süreci…
Jordan, bu sorunların nasıl birbirini güçlendirdiğini açıklıyor. Yanlış ölçümler, zayıf politik sonuçları gizledi. Zayıf sonuçlar ise raporlamaların kontrol edilmesini daha değerli hale getirdi. Finansal bağımlılık ise, zaten güç sahibi olan yetkililerin konumlarını daha da güçlendirdi. Eleştiriler ortaya çıktığında, disiplin sağlayan mekanizmalar, düzeltme yapılmasını sağlayan mekanizmalardan daha etkili oldu.
Hikaye, sayıları yukarı taşıyan o organizasyonla başlar. Hikaye, o organizasyonu değiştirebilecek yetkiye sahip olan adamla sona erer.