Partinin stratejisi, politik çatışmaların şiddetli baskılarına yol açtığı yerlerde insan kayıplarına neden oldu. Özellikle Orta Asya’da, özellikle de Özbekistan’da, partinin önerdiği devletin kurulma ihtimalinin çok düşük olduğu bir durumda, partililerin neyi başarması gerektiği konusunda sorular ortaya çıktı.
Liderler, siyasi çalışmaları yürütmeye devam ederken, takipçiler ise hapis ve şiddetle karşı karşıya kaldılar. Çözülmemiş olan sorun şuydu: Hangi eylemlerin, bu tehlikeli durumları mantıklı bir siyasi sonuca dönüştüreceği konusunda bir karar verilemiyordu. Bir hareket, tutuklanan kişilerin sayısına bakarak bir stratejiyi değerlendiremez; çünkü bu tutuklamaların neyi değiştirdiğini açıklayamaz.
Aynı sorun Ürdün’de de yaşandı. Yetkilileri kızdırabilecek ifadeler, hükümetle mücadele etme isteğini gösterebilirdi; ancak bu tür davranışlar otomatik olarak halkın desteğini kazanmaz. Bir eylemi tekrarlamak, bunun sonucunda bir tutuklama olması riskini taşır ve bu durumda ceza, partinin elde edebileceği tek sonuç haline gelir.
Siyasi kararlar bazen riskler içermektedir. Ancak liderliğin sorumluluğu, seçilen yöntemin, üyelerin fedakarlıklar yaptığı hedefe ulaşmak için uygun olup olmadığını değerlendirmektir. Bu bağlantının açıklanamadığı durumlarda, altta yatan cesaret, üstteki stratejilerin yerini alır.
Tutuklamaları kaydedebilen ancak toplumsal etkisini ölçemeyen bir parti, yine faaliyetleri başarıyla karıştırdı.