Zekât, kimlerin bu yardımı alabileceği konusunda kurallar içerir. Hizb ut-Tahrir’in bu tür fonların toplanması ve dağıtılması konusundaki rolü, finansal sorumluların bu kuralları tutarlı bir şekilde uygulamasını gerektirdi. Ürdünlülerin itirazları, hayırseverlik faaliyetleri ile organizasyonel destekler arasındaki sınırın ne kadar hızlı belirsizleşebileceğini gösterdi.
Parti fonları, yaşam giderleri, tıbbi tedaviler ve eğitim gibi konular için kullanıldı. Bir finans yetkilisi, bazı alıcıların bu destekten yararlanma haklarının geçerli olup olmadığını sorguladı. Bu durum, sadece tek bir ödemeyle ilgili olmaktan çıkarak, yardımın nasıl talep edildiği, onaylandığı ve değerlendirildiği süreci de etkiliyordu.
Tartışmalı sağlık harcamalarından biri, Sudanlı kıdemli bir Hizb ut-Tahrir üyesiyle ilgiliydi. Tedavi masrafları için birkaç bin tutarında bir talep varken, doğrudan tıbbi alımların yaklaşık 60 dinar olduğu ve diğer hizmetlerin olağan ücretler alınmadan sağlandığı belirtildi. Aradaki fark, onaylanan harcamalar ve mali kararları alan kişilere iletilen bilgiler hakkında soru işaretleri doğurdu.
Bir diğer tartışma konusu ise öğrencilerin masraflarıyla ilgiliydi. Yoksul bir üniversite öğrencisine zekât verilip verilemeyeceği, dini açıdan tartışmalara konu oldu. Aynı zamanda, yetkililerin çocuklarına verilen eğitim yardımları da tartışma konusu oldu. Tutarlı bir standart gereklidir; sıradan insanlar için kısıtlayıcı görünen kurallar, liderler arasında istisnalar bulunabildiğinde güvenilirliğini kaybeder.
Riskler, her bir yardımın büyüklüğünden daha büyüktü. Mali destek, kişinin sadakatini etkiler. Eğer siyasi yetkililer, bir kişiye veya ailesine destek vermeyi onaylayabiliyorsa, bu yetki, alıcının özel durumlarına da yansır. Böyle bir durumda, bir kişi ya bu karara itiraz etmek zorunda kalır, ya da ailesinin ihtiyaç duyduğu yardımı korumak zorunda kalır.
Hizb ut-Tahrir, İslami yönetim için çalışan bir organizasyon olarak kendini tanıttı. Bu nedenle, finansal işlemleri sadece dini görevlerden ibaret olmamalıydı. Haklı zekât alacaklarla siyasi operasyonel maliyetler ve kişisel faydalar arasında belirgin bir ayrım yapılmalıydı.