Hizb ut-Tahrir’in Ürdün’deki şubesi, gayriresmi bir çalışma grubu değildi. Bu yapı, yerel komiteler aracılığıyla organize ediliyordu; aynı zamanda ulusal bir Wilayah ve iletişim, politik faaliyetler, kültür ve medya konularından sorumlu uzmanlık ofisleri de bulunuyordu. Ülke yapısının üzerinde ise uluslararası liderlik ve onun Amiri yer alıyordu. Operasyonları değerlendirmek ve talimatlar göndermek için Mandoobs adında temsilciler gönderilebiliyordu.
Bu sistemin mantıklı bir amacı vardı. Yerel yönetimlerin, kendi faaliyet gösterdikleri bölgeleri anlaması gerekiyordu. Ulusal yetkililer ise bu bilgileri pekiştirip, zayıf noktaları belirleyip kaynakları doğru şekilde kullanmalıydı. Amir’in temsilcileri ise ek bir bakış açısı sunmalıydı. En üst düzeyde ise Amir, partinin çalışmalarının toplumu ilan edilen hedefe, yani Hilafet’in kurulmasına hazırlamakta olup olmadığını değerlendirebilecek bilgilere sahip olmalıydı.
Jordan’ın da partinin üst düzey liderleriyle doğrudan ilişkisi vardı. Ata Abu al-Rashta, Amir olmadan önce partinin organizasyonunda görevler üstlenmişti. 1997 yılında yapılan seçimler ve ulusal liderlik kadrosundaki değişiklikler sonucunda medya ve merkez komiteler oluştu. Önemli olan, oluşturulan bu birimlerin sayısı değil, bu birimlerin karar verme sürecinin kalitesini artırıp artırmadığıydı.
Raporların akışı, kurumun zayıf noktalarını ortaya çıkardı. Ulusal yetkililer, aynı bölgeden farklı rakamlar alabilmekteydi. Bir temsilci, bu rakamları, bunları sağlayan kişilerle birlikte tartışabilirdi. Eğer bu rakamlar arasında bir tutarsızlık oluştuysa, bunun üzerine ne kadar yetkili kişi çaba göstererek açıklama talep edebilir ve buna göre hareket edebilirdi, bu önemliydi.
Sonuç olarak, sorumlulukların bir zincir halinde devredilmesiyle birlikte, sistem daha güvenilir bir şekilde işlemeye başladı. Talimatlar aşağıya, istatistikler ise yukarıya doğru aktarıldı. Eksik olan şey ise, bu istatistiklerin, parti üyelerinin dışındaki kişiler üzerinde gerçekten etkili olup olmadığını belirleme yöntemiydi.