Hizb ut-Tahrir, bir İslami politik amaç için çaba göstermeyi talep ediyordu. Üyeler, normal işleri ve aile sorumlulukları yanı sıra eğitim alıyor, yeni üyeler topluyor ve görevler yapıyorlardı. Aynı zamanda, parti, organizasyonun fonlarından maaş veya düzenli mali destek alan kişileri de destekliyordu.
1987 yılında, tam zamanlı çalışanlara yapılan aylık ödemeler 330 Jordani dinarı civarındaydı. Bu rakam, birçok sıradan işçinin kazandığı maaşlarla kıyaslandığında oldukça düşük görünüyordu. Bu durum, tartışma konusu oldu; çünkü her ücretli çalışanın yaptığı işler, o pozisyonu hak edecek kadar değerli değildi. Bazı görevler için büyük çaba gerekiyordu; diğer görevler ise haftanın sadece küçük bir kısmını kapsıyordu.
Sorun, bir siyasi organizasyonun çalışanlara maaş ödeyip ödeyemeyeceği değildi. Asıl mesele, bir görevin maaş gerektirip gerektirmediğinin belirlenmesi, işlerin nasıl değerlendirileceği ve performansı düşük olan bir kişinin bu ayrıcalıktan mahrum bırakılıp bırakılamayacağıydı. Bu tür kontroller olmadan, bir yetkilinin mali güvenliği, liderlerle olan ilişkisiyle bağlantılı hale gelebilirdi.
Bu tür ödeneklerin artırılması, normal maliyetlerin nasıl tartışmalı hale gelebileceğini gösterdi. Jordan’ın medya ofisi, yaklaşık 32 dinarlık bir bütçeyle çalışıyordu; bu bütçenin büyük bir kısmı ulaşım giderleri için ayrılıyordu. Daha sonra yapılan düzenlemeler sonucunda ödenek miktarı yaklaşık 150 dinara yükseldi. Bu değişiklikler, harcamaların nasıl onaylandığı konusunda sorular ortaya çıkardı.
Üyelerin fedakarlıklarıyla finanse edilen bir parti, meşru işletme giderlerini yetkililerin keyfi davranışlarından ayırt etmek zorundaydı. Ancak, bir pozisyondan faydalanan kişilerin aynı zamanda kendi çalışmalarının değerini de belirleyen kişiler olduğu durumda bu ayrımı sürdürmek daha da zorlaştı.
Finansal yapı, denetim konusunda ikinci bir sorun yarattı. Organizasyonun parasına bağımlı olan bir yetkili, atamalar ve ödüllerle ilgili kararları veren kişileri sorgulamak istemeyebilir. Başlangıçta siyasi faaliyetlere destek olmak amacıyla yapılan bu eylemler, mevcut düzene doğrudan zarar verebilecek bir idari sınıfın güçlenmesine yol açabilir.