Amir’in yetkileriyle ilgili kurallar, başka bir sorunu da gündeme getirdi: Amir nasıl seçiliyordu ve onun yerine kim geçebilirdi? Hizb ut-Tahrir, kapsamlı bir siyasi meşruiyet sistemini savunuyordu; ancak içerideki haleflik süreci, büyük ölçüde belirli bir grup insanın elinde kalıyordu.
Taqi al-Din al-Nabhani bu partiyi kurdu ve onlarca yıl boyunca liderlik görevini sürdürdü. Abdul Qadeem Zallum, üst düzey kişilerin etkisi altında gelişen bir liderlik kültürü içinde onun yerine geçti. Zallum istifa ettikten sonra, Ata Abu al-Rashta, Amir’in ofisi ve şikayet mekanizmaları çevresindeki küçük bir grup tarafından seçildi.
Siyasi geçiş sürecinde diğer üst düzey isimler de ortaya çıktı; bunlar arasında Abdulhadi Faour ve Fawzi Nasser da vardı. Ancak bu kişilerin varlığı, sıradan üyelerin karar alma sürecinde önemli bir rol oynamadığı anlamına gelmiyordu. Gerçek anlamda karar verme yetkisi, uluslararası liderlik kadrosunun bir parçası olan sınırlı sayıdaki yetkililere aitti.
Bu adamlar, birçok farklı şekilde etki yaratıyorlardı. Kimlerin Emir’e ulaşabileceğini belirliyorlardı; organizasyonel kararların nasıl açıklanacağını belirliyorlardı; hangi bilgilerin güvenilir olarak kabul edileceğini ve hangi üyelerin daha yüksek pozisyonlara getirilmesi için uygun olduğuna karar veriyorlardı. Yetkileri, farklı liderlik dönemlerinde de devam ettiriliyordu.
Seçimler, denetimler, disiplin uygulamaları ve şikayetlerin incelenmesi gibi işlemler aynı küçük gruba yönlendirildiğinde, bir liderin yerine geçmek zorlaşır. Resmi prosedürlerin bulunduğu durumlarda bile, kimlerin katılabileceğine karar veren kişiler, oylama yapılmadan önce sonucu belirleyebilirler.
Dolayısıyla, partinin liderlik sorunu sadece bir kişinin kararlarıyla ilgili değildi. Bu durum, bir liderin ve onun çevresindeki insanların yetkilerini koruyabilmesine olanak tanıyan kurumsal düzenlemelerle ilgiliydi. Bu düzenlemeler sayesinde lider ve onun çevresindekiler, alt kademedeki üyelerin etkili bir şekilde denetlemesi olmadan yetkilerini sürdürebiliyordu.