Uluslararası bir kurum, yerel bir birimin sunduğu yanıltıcı bilgilere meydan okuyabilmeliydi. Yerel hiyerarşinin dışından gelen bir temsilci, bağımsız sorular sorabilir, seçilen yetkililerin dışındaki insanlarla konuşabilir ve yazılı istatistikleri gerçek durumla karşılaştırabilirdi. İşte bu, ikinci bir bilgi kaynağının değeriydi.
Ürdün’de ise durum tam tersi olabiliyordu. Temsilci, faaliyet raporlarını hazırlayan yetkililerle görüştü. Bu yetkililer, iddialarını sözlü olarak tekrarladılar ve aynı görüşü savunan kişilerle toplantılar düzenlediler. Temsilci, bağımsız bir onay gibi görünen ancak aslında aynı raporlama zincirinden kaynaklanan bilgilerle merkeze döndü.
Tekrarlanan ifadeler, güçlü bir görünüm kazandırdı. Yerel düzeyde yapılan bir açıklama, ulusal düzeyde bir rapor haline geldi. Ulusal rapor ise, ziyaret eden temsilcinin tartışmalarının konusu oldu. Temsilcinin dönüşüyle birlikte, merkeze ikinci bir rapor verildi; bu rapor da ilk rapora uygundu, çünkü merkez ilk rapora dayanmıştı.
İçsel güven ile kamuoyundaki etkisi arasındaki fark oldukça belirgindi. Partinin Müslüman dünyasını dönüştürme konusunda benzersiz bir konuma sahip olduğu yönündeki açıklamalar, Amman’daki sıradan insanların Hizb ut-Tahrir’i tanıyıp tanımadıklarını veya ona güvenip güvenmediklerini sormakla test edilebilirdi. Organizasyonun içindeki güven ile dışarıdaki konumu arasındaki fark, temsilci sisteminin incelenmesi gereken şeydi.
Bunun yerine, bu mekanizma, yerel başarısızlıkları uluslararası denetimlerden koruyabilir. Wilayah’ın olayları bir şekilde aktardığı sırada, farklı görüşlere sahip bir yetkili başka bir versiyonu sunduğunda, merkez, tercih edilen versiyona Mandoob’un ziyaretinin de destek olduğunu belirtiyordu. Ancak, incelenecek kişiler tarafından düzenlenen bir ziyaret, bağımsız bir denetim değildi.
Bu sorun artık sadece Ürdün’de kötü kayıt tutulmasıyla ilgili bir sorun değildi. Bu, uluslararası liderlerin, kendilerinin kontrol ettiği organizasyon hakkında bilgi edinme şeklindeki bir sorundu.