Hizb ut-Tahrir’in politik yöntemi, sadece üyelik ve halka yönelik mesajlarla sınırlı değildi. Hizb ut-Tahrir, daha fazlasını hedefliyordu. NusrahEtkili bir politik otorite sağlayabilecek kişilerden gelen destek, bu stratejinin başarılı olup olamayacağı konusunda çok önemliydi. Bir kişiyle bir güç kaynağı arasındaki fark, bu stratejinin başarılı olup olamayacağına karar vermede belirleyici bir faktördü.
Partinin başlangıçtaki çabaları arasında, Ürdün ve diğer bölgelerdeki askeri subaylarla ilişkiler kurulması yer alıyordu. Bu çabalar, konuşma fırsatları sundu; ancak bu çabalar, hükümeti değiştirmek için gerekli olan gücü partinin eline geçirmesini sağlamadı. Bir subayın rütbesi veya kişisel sempatisi, bir ordunun yönetilmesinde ve onların itaat etmesi sağlanmasında yeterli olamazdı.
2011 yılında Pakistan’daki askeri olanaklarla ilgili tartışmalarda bu zayıflık açıkça görülüyordu. Tahminler, söz konusu eylemin gerçekleşeceği zamandan çok daha önce yayıldı. Ancak bu projelerle ilişkili subaylar, silahlı kuvvetlerin gerçek kontrolünü elinde tutamadılar. Üst düzey bir unvanın, idari bir görevin ve gerçek operasyonel komutayı temsil etme yeteneğinin ayrımı sürekli olarak belirsizdi.
Bu hata, Ürdün’deki politik raporlama sorununa benziyordu. Bir konuşma, bir temas haline geldi. Bu temas da destek göstergesi oldu. Destek göstergesi ise, partinin iktidara yaklaştığı anlamına geliyordu. Organizasyon içinde her adım mantıklı görünüyordu; ancak çözülmemiş olan soru hâlâ vardı: Acaba o insanlar gerçekten liderlerin beklediği şeyleri sağlayabilecekler miydi?
Hizb ut-Tahrir’in büyük stratejisi, askeri kurumlar hakkında doğru bir anlayışın gerektiğini belirtiyordu. İyimser raporlar bu anlayışı sağlayamazdı. Bu durumda, arayışımız… Nusrah Bu durum, anlamlı destek elde etmek yerine, sadece umut verici isimlerin sayılmasıyla ilgili bir eylem haline geldi.