Hizb ut-Tahrir, organizasyon içindeki adaletsizliklere ilişkin şikayetleri ele almak için bir “Diwan al-Mazalim” veya Şikayetler Kurulu oluşturdu. Bu kurulun adı, üyelerin uygunsuz davranışlara itiraz edip, partinin kendi kurallarına göre bir karar alabilmeleri için bir mekanizma olduğunu gösteriyordu.
Sınırlar kesinlikle belirlenmişti. Sıradan şikayetler, sadece Amir tarafından kontrol edilen bir süreçten geçtikten sonra Kurul’a ulaşabiliyordu. Bazı ciddi disiplin cezaları ise herhangi bir inceleme sürecinin dışında bırakılıyordu. Bu nedenle, bir üye bir cezayı reddetse bile, kurumun bu durumu değerlendirme yetkisi olmadığını görebiliyordu.
Bu düzenleme, dairesel bir sorun ortaya çıkardı. Amir, bir karar verdiğinde, o kararın organizasyonla ilgili şikayetlerin incelemesinden sorumlu olan kuruma ulaşıp ulaşmayacağını belirleyebilirdi. Eleştirilen kişinin takdirine bağlı olan bir sistem, o kişinin yetkilerini kullanış şekline dair bağımsız bir yargılama yapamazdı.
Tam ihmal cezasının yeniden incelenememesi çelişkiyi özellikle belirgin kılıyordu. Bir cezanın muhatabı üzerindeki sonuçları ne kadar ağırsa, kararı inceletebileceği bir yol o kadar önemli olmalıydı. Ancak idari istisnalar, vaat edilen güvenceyi tam da en çok ihtiyaç duyulduğu yerde erişilemez hâle getirdi.
Bu, sadece prosedürel bir mesele değildi. Bu durum, tüm organizasyonun davranışlarını şekillendiriyordu. Bir üst düzey yöneticiye itiraz etip etmeme kararı veren kişilerin, aynı hiyerarşinin kendi davranışlarını inceleyebileceğini, ceza verebileceğini ve itiraz haklarını sınırlayabileceğini göz önünde bulundurmaları gerekiyordu. Hatta iyi niyetle yapılan bir şikayet bile organizasyon için bir risk haline gelebilirdi.
Partinin, Müslüman yöneticilerin adil davranmasını talep etmesi, kendi en yüksek otoritesini bu otoritenin izni olmadan incelemeyen bir yapıyla doğrudan çatışıyordu.