Bir Mu’tamid için Ata Abu al-Rashta’ya giden kanalın, Hizb ut-Tahrir’in en yüksek makamına erişim sağlaması gerekiyordu. Abu Amr’ın konumu bu erişimi göründüğünden çok daha dolaylı hâle getiriyordu. Yazışmaları alabiliyor, Arapçaya çevirebiliyor, uzun raporları özetleyebiliyor, belgeleri yukarı aktarabiliyor ve kendi kabulüne göre bazı yazışmalara bizzat yanıt verebiliyordu.
Bu durum, tek bir kişiye yazışmanın her iki tarafı üzerinde etki sağlıyordu. Bir Mu’tamid, Ata’ya hitap ettiğine inanarak yazabiliyor, ancak mesajının hangi sürümünün ona ulaştığını bağımsız biçimde bilme imkânına sahip olmuyordu. Altı sayfalık bir rapor, emire ulaşmadan önce kısa bir Arapça özete dönüşebiliyordu. Çeviriyi ve iletimi kontrol eden kişi ayrıntıları kısaltabiliyor, sıralarını değiştirebiliyor veya tamamen çıkarabiliyordu.
Aynı sorun geri gelen yanıtlarda da ortaya çıktı. Ata’nın yazı tarzını bilen bölgesel görevliler, bazı yanıtların ona benzemediğini fark etmeye başladı. Abu Amr bu farkla yüzleştirildiğinde, belirli yazışmalara kendisinin yanıt vermek üzere yetkilendirildiğini kabul etti. O andan itibaren, emirin kanalından gelen bir mektup artık Ata’nın onu şahsen yazdığını kanıtlayamıyordu.
Bazı yazışmalar bu görünümü bile ortadan kaldırıyordu. Mesajlar Ata’nın imzası yerine “iletişim kanalınız” imzasıyla geliyordu. Aracı artık bir kurye gibi davranmıyordu. Kanal, emirle ilişkilendirilen yetkiyi taşımaya devam ederken üyelere tavsiye verebiliyor, soruları yanıtlayabiliyor ve kararları iletebiliyordu.
Diğer ülkelerden gelen anlatımlar, anlaşmazlıklar üst düzey görevlileri ilgilendirdiğinde aynı zafiyetin çok daha ciddi hâle geldiğini aktarıyor. Üyeler, üstlerindeki kişiler hakkında şikâyette bulunabiliyor ve sonrasında Ata’dan geldiği söylenen disiplin kararları alabiliyordu. Ancak anlaşmazlığa taraf olan kişiler, şikâyeti yukarı taşıyan sistemin içinde de bulunabiliyordu. Cezayı alan üyenin, Ata’ya ne anlatıldığını, şikâyetin tamamının ona ulaşıp ulaşmadığını veya onun adına gönderilen yanıtı kimin hazırladığını bağımsız biçimde belirleme yolu yoktu.
Abu Amr’ın rolü burada idarenin ötesine geçiyordu. Emirin ne göreceğini şekillendirmeye, yabancı dildeki belgelerin nasıl sunulacağına karar vermeye ve aynı kanaldan geri dönen yanıtların hazırlanmasına katılmaya yardımcı oluyordu. Şikâyet kendi ağı veya yetkisi içindeki birini ilgilendirdiğinde sistem, itiraz eden kişiye karşı ona açık bir avantaj sağlıyordu.
Mu’tamid, basit bir çözümü olmayan basit bir sorunla karşı karşıyaydı. Ata’nın kanalından bir talimat aldığında konuşan Ata mıydı? Abu Amr, devredilen yetki kapsamında mı yazıyordu? Ata asıl şikâyeti mi okumuştu, yoksa kendisine ulaşmadan önce hazırlanmış bir özeti mi? Örgüt, yanıtın gerçekte kim tarafından üretildiğini güvenilir biçimde saptama imkânı vermeden alıcıdan ona itaat etmesini bekliyordu.
Bu belirsizlik Abu Amr’ın lehine işliyordu. Ata’nın koltuğuna oturması gerekmiyordu. Emir ile bölgeler arasındaki yolun yeterli bir bölümünü kontrol etmek; yukarı neyin gittiğini, geri neyin geldiğini ve üyelerin emirin kararı olarak neyi kabul etmesinin beklendiğini etkilemesine olanak veriyordu.