Para, Abu Amr çevresindeki çatışmaların en belirgin kaynaklarından biri hâline geldi. Yıllarca Amerika’daki yerel örgütlenmeler arasında dolaşarak üyelerden ve yerel görevlilerden doğrudan nakit topladı; bunlar çoğu zaman içinde 10.000, 15.000 veya 20.000 dolar bulunan zarflardı. Uygulama öylesine rutinleşti ki yerel liderler, her yerel örgütlenmenin ne kadar verdiğini veya bu paranın daha sonraki raporlarda nasıl yer aldığını gösteren ayrıntılı bir kayıt olmadan büyük meblağlar teslim edebiliyordu.
Amerikan liderliği para aktarımlarını daha yakından izlemeye başlayınca bu durum değişti. Tutarlar belgelendi, yukarı raporlandı ve Abu Amr’ın topladığı paralarla karşılaştırıldı. Daha sıkı muhasebe kısa sürede bir sürtüşme kaynağına dönüştü. Ardından gelen anlaşmazlıklar; doğrudan nakit taleplerini, toplanan para ile raporlanan para arasındaki farkları ve olağan yerel yapının dışında yapılan aktarımlara ilişkin soruları içeriyordu.
Bir olayda Abu Amr, Filistin’deyken Chicago’daki bir Naqib ile iletişime geçti ve 10.000 dolar istedi. Mu’tamid bu talepten haberdar olup aktarımı durdurdu; Naqib’e, Abu Amr’ın mali kanalı olmadığını söyledi. Konu daha sonra emire iletildi. Kaygı, bir Mandoobun neden kolun mali kayıtlarından sorumlu liderlik üzerinden çalışmak yerine daha alt düzeydeki bir görevliden doğrudan büyük bir ödeme istediği üzerinde yoğunlaşıyordu.
Başka bir olay, Abu Amr’ın Mısır’daki üyelere yönelik olduğunu söylediği parayla ilgiliydi. İç kayıtta 10.000 dolar belirtilirken gerçekte toplanan tutarın 20.000 dolar olduğu anlatılıyordu. Ek 10.000 dolar, Majlis’in bildiği tutara yansımamıştı. Ayrı bir aktarımda Amerikan liderliği Abu Amr’a 29.000 dolar verildiğini kaydetti; sonraki raporlarda ise 20.000 dolar yer aldı. Emirin ofisi daha sonra 29.000 dolarlık tutarı sordu; böylece teslim edilen meblağ ile zincirin daha üstünde kaydedilen meblağ arasındaki fark açığa çıktı.
Abu Amr daha sonra Batı Şeria’ya yaptığı bir seyahatte İsrail makamlarının parasını aldığını söyleyerek bir 20.000 dolar daha istedi. Amerikan liderliği parayı yerine koymayı reddetti ve onu emirden yetki almaya yönlendirdi. Yerel görevlilerin, önceki nakde ne olduğunu ortaya koyabilecek bağımsız belgeleri yoktu; bu nedenle talebi kendi kayıtlarıyla uzlaştıramıyorlardı.
Ayrıntılı takip başlamadan önce paranın nasıl yönetildiği de sorunu ağırlaştırdı. Önceki raporlar, yerel örgütlenme bazında hesaplar yerine genel toplamlar olarak tanımlanıyordu. Chicago’dan gelen para kayda geçirilirken diğer şehirlere ziyaretlerde toplanan nakdin izini sürmek çok daha zordu. Eski liderlik, her yerel örgütlenmenin Abu Amr’a ne kadar teslim ettiğini düzenli olarak sormuyordu; bazı aktarımlar, zarf el değiştirdiğinde yerel muhasebe açısından fiilen sona eriyordu.
Söz konusu meblağlar büyüktü. İç anlatımlar, konferanslar, uluslararası projeler ve diğer talepler için yapılan ek toplamalar hariç, Amerika’nın merkezî örgüte düzenli katkılarını bazı yıllarda yaklaşık 300.000 ila 400.000 dolar olarak veriyordu. Üyeler bazen zekâtlarını da Abu Amr’a teslim ederek kendi adlarına dağıtmasını istiyordu. Bu para onunla birlikte ayrıldıktan sonra yerel yapı, nerede dağıtıldığı veya nasıl kaydedildiği hakkında çok az bilgi sahibi oluyordu.
Benzer kaygılar Amerika dışında da görülüyor. Suriye, Avrupa, Körfez ve Ürdün’de çalışmış eski üst düzey görevliler; varlıklı üyelere, hayır bağışlarına ve tam zamanlı görevlilere (mutafariq) yapılan ödemelere giderek daha fazla bağımlı olan bir mali sistem tarif etti. Maaşlar ve mali bağımlılık, görevlilerin yukarıdan gelen kararlara itiraz edip etmemesini etkileyebiliyordu. Ürdün’den gelen anlatımlar da zekât alıcılarına ilişkin anlaşmazlıkları ve güçlü bir mali denetim olmadan örgüt parasının kişisel ya da ailevi harcamalara yönlendirildiği vakaları aktarıyordu.
Dolayısıyla Abu Amr, Amerika ile merkezî liderlik arasında zarf taşımaktan çok öte bir konumdaydı. Yerel görevlilerden doğrudan para isteyebiliyor, seyahat ederken nakit toplayabiliyor, zekâtı şahsen alabiliyor ve Hizb ut-Tahrir’in en zengin Batılı kollarından birkaçını içeren bir sorumluluk alanında faaliyet gösterebiliyordu. Yerel görevliler, üyelerin kendilerine emanet ettiği paradan sorumlu olmaya devam ediyordu; ancak bunun hesabını verebilme imkânları, fonlar Mandoob sistemine girdiğinde sona erebiliyordu.
Mesele, hırsızlık suçlaması gerektirmiyordu. Kayıtların kendisi daha dar kapsamlı sorunu ortaya koyuyordu: Büyük nakit aktarımları üst düzey bir Mandoob üzerinden gerçekleşiyor, bazı talepler olağan kanalları devre dışı bırakıyor, raporlanan tutarlar her zaman toplanan parayla örtüşmüyor ve önceki sistemlerde her aktarımı yeniden kurmak için gerekli belgeler bulunmuyordu. Amerikan liderliği parayı yakından izlemeye başlayınca mali denetim, Abu Amr çevresindeki başlıca çatışma noktalarından biri oldu.