Mahmoud Urduni’nin Hizb ut-Tahrir içindeki yükselişi alışılmadık derecede hızlıydı. Ürdün’den gelen Filistinli bir isim olan Mahmoud akıcı Rusça konuşuyor; Kırım’da bir üniversitede okudu ve orada yerli bir kadınla evlendi. Yaklaşık 2003’te orada partiye sıradan bir üye olarak katıldı. Yalnızca birkaç yıl içinde Ukrayna Mu’tamidi ve yaklaşık 2006 veya 2007’de eski Sovyetler Birliği’nin büyük bölümünden sorumlu Mandoob olmuştu.
Bugün sorumluluk alanı Rusya, Ukrayna, Kazakistan, Kırgızistan, Tacikistan ve Türkmenistan’ı kapsıyor. Özbekistan da bir zamanlar onun alanındaydı; daha sonra buradan çıkarılıp Ammar Zaloom’a verildi. Çok az Mandoob bu kadar büyük, siyasi açıdan zor ve coğrafi olarak dağınık bir bölgeyi kontrol ediyor.
Mahmoud’un tarzı, kendisinden önce gelen kişininkinden çok farklıydı. Abu Mahmoud al-Hadi sabırlı, dindar ve insanları bir araya getirebilen biri olarak hatırlanıyordu. Mahmoud ise bunun tam tersi bir itibar geliştirdi. Onun altında çalışmış eski görevliler; kaba, öfkeli ve bağımsız ya da kontrol edilmesi zor gördüğü yerel liderlere karşı son derece düşmanca olabilen birini anlatıyor. Mahmoud’a sadakat, giderek etkinlik kadar önem taşımaya başladı.
Bu durum liderlik atamalarında görünür oldu. Üst düzey görevliler tutuklandığında yerel yapılar genellikle görevi devralmaya hazır, belirlenmiş bir halefe sahipti. Eski görevliler, Mahmoud’un bazen bu düzenlemeleri görmezden gelip yerine kendi seçtiği kişiyi atadığını söylüyor. Rusya’daki bu tür müdahalelerden biri, görevdeki Mu’tamidin seçtiği halefin, çok daha az nitelikli fakat Mahmoud’a daha sadık kabul edilen başka bir isimle değiştirilmesiydi.
Sonuçlar ağır oldu. Rus hükümeti baskılarını yoğunlaştırırken yeni liderlik, üyeleri tutuklanma riskine açık hâle getiren, kamuya son derece görünür faaliyetler düzenlemeyi sürdürdü. Eski bölgesel görevliler bu yaklaşımın pervasız olduğu konusunda uyardı. Daha sonra, kararları verenler dışarıda kalırken çok sayıda sıradan üyenin Rus hapishanelerine gönderilmesinden bu kararları sorumlu tuttular.
Yerel liderler Mahmoud’un kararlarına karşı çıktığında da aynı kaygı ortaya çıktı. Eski görevliler, onun kendi yetkisini korumasının iş için en güçlü kişileri seçmekten daha önemli hâle geldiğine inanmaya başladı. Ata ile doğrudan ilişki kuran, Mahmoud’un kararlarını sorgulayan veya kendi nüfuzunu kazanan bağımsız Mu’tamidler hızla onun açısından bir soruna dönüşebiliyordu. Mahmoud hakkındaki şikâyetleri onun kontrol ettiği bölgesel yapının ötesine taşımak da aynı ölçüde zordu; bu da yerel görevlilerde kaygılarının bağımsız biçimde dinleneceğine dair çok az güven bırakıyordu.
Mali şikâyetler daha da ciddiydi. Orta Asya’dan eski üyeler, Kırgızistan ve Özbekistan’da parti parasıyla ilgili yıllar süren iddiaları anlatıyor. Bunlar arasında özel ticari girişimlerde kaybedilen büyük meblağlar ve örgütsel fonları kötüye kullanmakla suçlanan liderler bulunuyor. Şikâyet etmeye çalışan üyelerin kendileri ceza görebilirken usulsüzlükle suçlanan görevlilerin yerine bazen aynı ağ içinden yetiştirdikleri kişiler getiriliyordu.
Bu sistem kötü liderliğin kendisini yeniden üretmesine olanak verdi. Bir Mu’tamid mali usulsüzlük suçlamalarının ardından görevden alınabiliyor, ancak yerine gelen kişi bizzat onun eğittiği veya seçtiği biri olabiliyordu. Örgüt ağı kırmak yerine, altındaki ilişkileri aynı bırakarak tepedeki ismi değiştiriyordu.
Dolayısıyla Mahmoud’un sicili, tek bir kişi bir bölgeyi yıllarca kontrol ettiğinde bir Mandoobun ne kadar güç biriktirebileceğini gösteriyor. Kimin Mu’tamid olacağını etkileyebiliyor, kişileri medya çalışmalarından uzaklaştırabiliyor, bölgesel girişimleri engelleyebiliyor, şikâyetleri alabiliyor ve hangi yerel liderlerin gözde kalacağına karar verebiliyordu. Eski Sovyet coğrafyasının büyük bölümünde emir örgütün tepesinde oturuyor olabilirdi; ancak üyelerin altında hayatta kalmak zorunda olduğu kişi Mahmoud Urduni’ydi.