Ata Abu al-Rashta’nın yakın çevresinde anlaşılması gereken ilk isim, Abu Waleed olarak bilinen Abdul Halim Zallum’dur. Abu Amr’ın aksine geniş bir ülkeler grubunu denetlemiyor. Gücü merkeze yakınlığından kaynaklanıyor. Örgütün iç belgeleri onu İstanbul’da Ata’nın yanında konumlandırıyor ve son derece doğrudan bir unvan veriyor: “Kapı Bekçisi.” Abdul Halim, Hizb ut-Tahrir’in kurucusu Taqi al-Din al-Nabhani tarafından örgüte bir daha dönmesini yasaklayan bir cezayla ihraç edilmişti. Bu yaptırımın ağırlığı, liderliğin merkezine yakın bir konumda yeniden ortaya çıkmasından onlarca yıl önce davranışlarının parti içinde ciddi kaygılar doğurduğunu düşündürüyor.
Abdul Halim’in liderlik çevresindeki varlığı, Ata’nın emirlik döneminden çok daha eskiye uzanıyor. Eski emir Abdul Qadeem Zallum’un kardeşi; iç belgeler onu mevcut emirin 20 yılı aşkın süredir yardımcısı olarak tanımlıyor. Dolayısıyla konumu, bir emirden diğerine geçişi atlattı. Tepedeki kişi değişti. Abdul Halim tepeye yakın kaldı.
Bu uzun süreli varlık önemlidir; çünkü Mandoob sistemi eninde sonunda İstanbul’a uzanır. Abu Amr ülkeler arasında seyahat edebilir. Osama Abu Zayd başka bir bölgeler grubunu denetleyebilir. Mahmoud Urduni eski Sovyet coğrafyasında faaliyet gösterebilir. Bir mesele merkeze ulaştığında ise Ata’ya gerçekte kimin yaklaşabileceğine çok daha küçük bir çevre karar verir.
Abdul Halim bu çevrenin içindedir.
Üst düzey üyeler, fiziksel yakınlığın aracıları atlamalarına ve emire şahsen ulaşmalarına olanak vereceğine inanarak İstanbul’a seyahat etti. Bunun yerine karşılarında Abdul Halim’i buldular. Yakın tarihli bir olayda ciddi iç kaygıları taşıyan Abu Talha (Malkawi), Abu Waleed aracılığıyla bir mektup ulaştırmaya ve Ata ile bizzat görüşmeye çalıştı. Onu hiç göremedi. Abu Waleed ve diğer üst düzey isimler İstanbul’da ulaşılabilir durumdayken bile kendisine Ata’nın seyahatte olduğu söylendi. Bu açıklama, üyelerden fiilen, seksenli yaşlarını geçmiş bir emirin, onu aramaya biri geldiğinde Türkiye’nin başka bir yerinde olduğuna inanmalarını istiyordu.
Mektuba yanıt gelmedi. Daha sonra başka bir yoldan bir nüsha daha gönderildi; o da Ata’dan bir yanıt alınmasını sağlayamadı. Bu olay Abdul Halim’in iki yazışmayla ne yaptığını ortaya koymuyor. Yapıya ilişkin daha temel bir şeyi ortaya koyuyor: Emirin yaşadığı şehre giden üst düzey bir üye bile mesajının ona ulaşıp ulaşmadığını bağımsız biçimde belirleyemiyor.
“Kapı bekçisi” tanımını bir lakaptan fazlası yapan budur. Abdul Halim, İstanbul’a varmakla Ata’ya ulaşmak arasındaki alanı işgal ediyor. Bir üye şikâyetini teslim edebilir. Görüşme talep edebilir. Kendisine emirin müsait olmadığı söylenebilir. Yapamadığı şey ise Ata’nın çevresindeki kişilerin ötesine bakıp açıklamayı kendisinin doğrulamasıdır.
Abdul Halim’in çevresi de İstanbul’da daha fazla yoğunlaşıyor. Bir başka Mandoob olan Munzir Abdullah artık orada yaşıyor ve örgütün iç belgelerinde Abdul Halim’e yakın biri olarak tanımlanıyor. Bu nedenle küresel yapı, Ata’ya rapor sunan bir Mandooblar topluluğuyla sona ermiyor. Onun çevresindeki daha küçük bir kişi grubuna daralıyor ve kapıya en yakın noktada Abdul Halim Zallum duruyor.