Bu alanların net sınırları olmadığı için yapıyı takip etmek zorlaşıyor. Hizb ut-Tahrir’de bir ülkeden sorumlu yerel bir Mandoob bulunurken başka bir uluslararası Mandoob aynı yer üzerinde daha geniş yetki taşıyabiliyor. Üst düzey temsilciler bir anlaşmazlık sırasında ülkeye gönderilerek aynı yerel liderlik üzerinde birkaç yetki katmanı da oluşturabiliyor.
Britanya bunun nasıl işlediğine bir örnek. Yerel Mandoob iletişim ve ülke içi meselelerle ilgilenirken Abu Amr, daha geniş uluslararası sorumluluk alanının parçası olarak Britanya genelinde yetkili üst düzey isim olmaya devam ediyor. Avrupalı üyeler, sorunlu durumlara gönderilen üst düzey temsilciler için bir ad bile geliştirdi: “ünlü Mandooblar.” Genellikle kriz sırasında yukarıdan gelen yetkiyle varıyorlar; kalıcı yerel yapı ise altlarında yerinde duruyor.
Doğu Afrika başka bir örtüşme biçimini gösteriyor. Ammar Zallum Kenya, Tanzanya ve Nijerya’da faaliyet gösterdi. Kenya’dan Sheikh Abdullah aynı alanda sorumluluklar taşırken Osama Abu Zayd’ın erişimi de daha geniş uluslararası çalışmalarının parçası olarak Kenya ve Tanzanya’yı kapsadı. Dolayısıyla yerel bir görevli, her biri merkezî liderlikle farklı bir bağ taşıyan birkaç üst düzey kişiyle karşılaşabiliyor.
Bu örtüşme hesap verebilirliği zorlaştırıyor. İki Mandoob farklı talimatlar verirse Mu’tamid hangisinin yetkisinin daha önemli olduğuna karar vermek zorunda kalıyor. Üst düzey bir temsilci yerel yapıyı devre dışı bırakırsa Mu’tamid, kendisinin vermediği bir karardan sorumlu kalabiliyor. Bir şikâyet geldiğinde aynı soru yeniden beliriyor: Hangi Mandoob alıyor, hangisi yukarı taşıyor ve hangisi yanıtı şekillendirecek kadar nüfuz sahibi?
Karmaşa, tepedeki kişileri açık sorumluluktan da koruyor. Yetki, belirgin bir sorumluluk çizgisi bırakmadan resmî yapı etrafında dolaşabiliyor. Koşullara göre bir kararın emirden, Mandoobdan, yerel Mandoobdan veya ziyarete gelen bir temsilciden geldiği söylenebiliyor. Bir şeyler ters gittiğinde sorumluluğu tek bir kişiye yüklemek çok daha zorlaşıyor.