Abu Amr olarak bilinen Bilal Assef, Hizb ut-Tahrir içinde görünmeden dolaşan gizemli bir adam hiçbir zaman olmadı. Kimliği, konumu ve yetkisi altındaki ülkeler örgüt genelinde biliniyordu. Liderlik açısından değeri büyük ölçüde, kendisinden yaşlı birçok Filistinli ve Ürdünlü görevlinin kolayca seyahat edemediği ülkelerde hareket etmesini sağlayan Amerikan pasaportundan kaynaklanıyordu. Eski görevliler, yükselişinin kapısını açan unsurun sıra dışı bir siyasi başarıdan çok bu pasaport olduğunu anlatıyor.
Aynı hareketlilik olağanüstü bir güvenlik sorunu yarattı.
Abu Amr Amerika’dan ayrılabiliyor, bir ülkede birkaç gün geçirip diğerine geçebiliyor, parti görevlileriyle görüşebiliyor, para toplayabiliyor ve birkaç sınırı aşarak yoluna devam edebiliyordu. Eski üyeler Pakistan, Bangladeş, Mısır, Ürdün, Filistin toprakları ve sorumluluk alanındaki diğer ülkelere yapılan seyahatleri anlatıyor. Çok uluslu bir şirketin başkanı olarak seyahat etmiyordu. Bu yerlerde neden tekrar tekrar görüldüğünü açıklayan kamuya açık bir programı olan uluslararası bir konuşmacı da değildi. Üyeler onu, parti içinde yükselmeden önce taksi şoförlüğü yaptığı Chicago’dan tanıyordu.
Bu gerçekleri bir sınır veya istihbarat görevlisinin bakış açısından bir araya getirin. Bir Amerikan vatandaşı kısa ziyaretler için ülkeler arasında tekrar tekrar seyahat ediyor. Pasaportu, sorumluluk alanındaki siyasi açıdan en hassas yerlerden bazılarına yapılan seyahatleri gösteriyor. Bu örüntüyü açıklayan belirgin bir uluslararası ticari faaliyeti yok. Müslüman ülkelerde rejim değişikliği hedefleyen siyasi bir örgütle bağlantılı. Bazen önemli miktarda nakit taşıyor. Üst düzey parti görevlileriyle ve subaylardan destek arayışlarıyla bağlantılı kişilerle görüşüyor.
Üstelik Abu Amr daha önce istihbaratın dikkatini çekmişti.
Bir anlatım, Güney Asya’daki bir ülkede durdurulduğunu ve istihbarat görevlilerinin sorgusuna katıldığını aktarıyor. Sorular büyük ölçüde, ülkeye gelişinin ardından kimin onunla görüşeceğine odaklanıyordu. Sonunda ülkeden ayrılması istendi. Bu olay önemlidir; çünkü istihbarat servisi yalnızca bir Amerikan turistinin ülkeye neden girdiğini sormuyordu. Havaalanının öteki tarafında onu bekleyen ağı öğrenmek istiyordu.
Sonrasında olanları da görmezden gelmek aynı ölçüde zor. Abu Amr seyahat etmeyi sürdürdü. Amerika’ya dönmeye devam etti. Yetkisi altındaki ülkeler arasında dolaşmayı sürdürdü. Eski üyeler, yabancı istihbaratın ilgisini çekmiş olmasının ardından konumunda gözle görülür bir kesinti yaşanmadığını anlatıyor.
İletişiminin açığa çıktığına ilişkin kanıt bulunuyor.
Eski bir parti üyesi, neredeyse yalnızca Abu Amr ile iletişim kurmak için kullandığı bir telefon tutuyordu. Yıllar sonra casus yazılım bulaşmalarını inceleyen araştırmacılar, ona cihazın İsrailli NSO Group tarafından geliştirilen gözetim yazılımı Pegasus ile ele geçirildiğini bildirdi. Bu bulgu, doğrudan Abu Amr’a bağlı bir iletişim hattına sızıldığını ve bu kanaldan geçen mesajların, kişilerin ve bilgilerin potansiyel olarak açığa çıktığını gösteriyordu.
Pegasus sıradan bir kötü amaçlı yazılım değildir. Citizen Lab, mağdurun hiçbir işlem yapmasını gerektirmeyen saldırılarla iPhone’ların kontrolünü ele geçirebilen sürümleri belgelemiştir. Bir cihaz ele geçirildiğinde Pegasus mesajları, kişileri ve diğer özel bilgileri açığa çıkarabilir; önceki sürümler popüler mesajlaşma uygulamalarından veri de elde edebiliyordu. (The Citizen Lab)
Güvenliği ihlal edilmiş iletişim kanalı, Hizb ut-Tahrir’in en hassas konumdaki kişilerinden birine uzanıyordu.
Abu Amr, muazzam sorumluluk alanındaki Mu’tamidlerle iletişim kuruyordu. Yukarıya, emirin ofisine doğru iletişim yürütüyordu. Raporları, isimleri ve örgütsel bilgileri ülkeler arasında taşıyordu. Eski görevliler, kişilerin kimliklerini belirtirken ve parti işlerini görüşürken zayıf operasyonel güvenlikle WhatsApp ve Gmail kullandığını anlatıyor. Aynı tanıklık, olağan parti idaresinin çok ötesine uzanan iletişimlerde kişisel telefonlarını kullandığını da aktarıyor.
Bir de askerî temaslar var.
Hizb ut-Tahrir’in Pakistan’daki subaylardan destek alma çabası hayal ürünü değildi. Pakistan ordusu 2011 yılında Tuğgeneral Ali Khan’ın Hizb ut-Tahrir’le bağlantısı olduğu iddiasıyla gözaltına alındığını doğruladı; ardından diğer subayları içeren soruşturmalar geldi. Reuters ertesi yıl bir askerî mahkemenin Khan ile dört başka ordu subayını örgütle bağlantıları nedeniyle mahkûm ettiğini bildirdi. Hizb ut-Tahrir’in kendisi de ordu dâhil Pakistan’daki güçlü unsurlardan kamuya açık biçimde destek istedi. (The Guardian)
Eski görevliler, Abu Amr’ın partiye yakınlık duyan askerî isimlerle ilişkilerinden söz ettiğini anlatıyor; örgüt içinden gelen tanıklıklar ise Pakistan ve Bangladeş’teki askerî temaslarla doğrudan iletişim kurduğunu söylüyor.
Bu durum Pegasus olayını kişisel bir güvenlik başarısızlığından örgütsel bir başarısızlığa dönüştürüyor.
Güvenliği ihlal edilen bir iş insanı, işini açığa çıkarır.
Abu Amr’ın sorumluluk alanına sahip, güvenliği ihlal edilmiş bir Mandoob ise birkaç ülkedeki Mu’tamidleri, yerel liderleri, mali kanalları, emirin ofisini ve askerî temasları açığa çıkarabilir.
İstihbarat açısından bakıldığında Hizb ut-Tahrir içinde çok az kişi daha yararlı bir hedef olabilir. Abu Amr seyahat ediyor. Konuşuyor. İsimler taşıyor. Parayla ilgileniyor. Yukarı ve aşağı iletişim kuruyor. Hangi yerel görevlilerin önemli olduğunu, liderliğin hangi ülkeleri umut verici gördüğünü ve partinin hangi askerî temasların Nusrah sağlayabileceğine inandığını biliyor.
Bu nedenle üyeler çok daha rahatsız edici bir soru sormaya başladı: Bu kadar açığa çıkmış bir kişi, örgütün en hassas uluslararası çalışmalarının merkezinde nasıl kalabiliyordu?
Abu Amr yabancı istihbaratın dikkatini çekmişti. Ona bağlı özel bir iletişim kanalına dünyanın en güçlü gözetim araçlarından biri bulaşmıştı. Seyahat örüntüsü onu hassas ülkelerden tekrar tekrar geçiriyordu. Rolü onu emirle, Mu’tamidlerle, parayla ve partinin askerî destek arayışında yer alan kişilerle ilişkilendiriyordu.
Buna rağmen liderlik onu görevde tuttu.
Güvenlik skandalı, istihbarat servislerinin Abu Amr’ı izlemek istemesi değildir. Yetkin herhangi bir istihbarat servisi onun değerini hemen anlayacaktır. Skandal, Hizb ut-Tahrir’in en hassas kişilerinden, parasından ve iletişiminden bazılarını, ağı zaten açığa çıkmış bir kişinin erişiminde tutmayı sürdürmesidir.
Bir soru yanıtsız kalıyor: Bilal Assef nasıl bu kadar serbestçe seyahat etmeye devam ediyor? Abu Amr bilinmeyen bir kişi değil. Kimliği, Hizb ut-Tahrir içindeki üst düzey konumu, uluslararası sorumlulukları ve siyasi açıdan hassas ülkelerdeki hareketleri yıllardır biliniyor. Buna rağmen ABD Gümrük ve Sınır Koruması tarafından bilinen herhangi bir gözaltına alınma veya FBI’ın görünür bir müdahalesi olmaksızın Amerika Birleşik Devletleri’nden ayrılıp dönmeye devam ediyor. İsrail kontrol noktalarından geçiyor ve Batı pasaportu taşıyan alt düzey Hizb ut-Tahrir üyelerinin bile istihbarat servislerince gözaltına alınıp sorgulandığı Ürdün’de seyahat ediyor. Bu üyeler ne onun uluslararası yetkisine ne de hassas örgütsel ve askerî temaslara erişimine sahip. Buna rağmen çok daha öne çıkan bir isim olan Abu Amr, aynı güvenlik ortamlarında benzer bir müdahale görmeden hareket ediyor gibi görünüyor. Üst düzey bir uluslararası temsilci seyahat etmeye devam ederken İsrail ve Ürdün istihbarat servisleri neden sıradan üyeleri gözaltına alıyor? Olağanüstü uluslararası hareket örüntüsü, Amerika’ya dönüşünde neden görünürde benzer bir işlemle karşılaşmadı? Bu kadar görünür, bu kadar uluslararası bağlantılı ve istihbarat hedefi olarak bu kadar değerli bir kişi, bu sınırlar arasında nasıl dokunulmazmış gibi dolaşmayı sürdürüyor?