Ata Abu al-Rashta, 2003 yılından beri Hizb ut-Tahrir’e liderlik ediyor. Resmî olarak örgüt, emiri uluslararası yapısının tepesine yerleştiriyor; yerel ve bölgesel organlar onun altında faaliyet gösteriyor. Ancak hareket Avrupa, Asya, Afrika, Orta Doğu ve Kuzey Amerika’daki ülkelere yayıldığından, tek bir ofisten doğrudan denetim mümkün olmuyor.
Sistem bu uzaklığı, Ata ile bölgesel liderlik arasında duran bir temsilciler ağıyla aşıyor. Raporlar onlar üzerinden yukarı çıkarken talimatlar, atamalar ve kararlar aynı kanallardan geri dönüyor. Amerika, Bangladeş veya Rusya’daki bir üye, Ata ile doğrudan nadiren iletişim kurabiliyor; belki de hiç kuramıyor. Emirin yetkisini o bölgeye taşıyan kişi genellikle bir Mandoob oluyor.
Bu düzen, Ata’yı yetkinin resmî merkezi hâline getirirken örgüte erişiminin önemli bir kısmını başka erkeklerin eline bırakıyor. Bu kişiler, uzak bölgelerdeki koşullar hakkında ona bilgi veriyor, şikâyetleri taşıyor ve yerel liderler hakkında rapor sunuyor. Dolayısıyla Ata’nın bir ülke hakkında bildikleri, kimin rapor verdiğine, o kişinin neyi vurgulamayı seçtiğine ve İstanbul’a ne kadar bağımsız bilgi ulaştığına büyük ölçüde bağlı olabiliyor.