Hizb ut-Tahrir kendisini tek bir emir tarafından yönetilen disiplinli bir uluslararası örgüt olarak sunuyor. Bu görüntünün altında, az sayıda kişinin bölgeleri, parayı, raporları, şikâyetleri ve liderliğe erişimi kontrol ettiği çok daha yoğunlaşmış bir sistem bulunuyor.
İstanbul’dan uzaktaki üyelerden, kendilerine ulaşan talimatların Ata’dan geldiğine, şikâyetlerinin ona eksiksiz ulaştığına ve ülkelerinden çıkan paranın kendilerine söylenen amaçla kullanıldığına güvenmeleri isteniyor. Burada incelenen anlatımlar, bu üyelerin bu varsayımlardan herhangi birini doğrulama imkânının ne kadar sınırlı olduğunu tekrar tekrar gösteriyor.
Mandooblar tesadüfen bu kadar güçlü olmadı. Üstlerindeki liderlik tarafından atandılar, görevde tutuldular ve yetkilendirildiler. Suriye’de bu liderlik daha da ileri giderek partinin savunduğunu iddia ettiği şiddetsiz yöntemden, para, silah ve savaşçıları silahlı çatışmaya taşıyan bir sapmayı onayladı.
Üyeler yıllarca kötü bir Mu’tamidi, dürüst olmayan bir Mandoobu veya yolsuz bir görevliyi suçlayıp yine de kendilerine, emir bilseydi sorunu düzelteceğini söyleyebildi.
Yapı, yerel kollardan İstanbul’a kadar incelendikten sonra bu açıklamayı sürdürmek çok daha zor hâle geliyor.
Sorun Ata’nın çevresindeki kişilerde son bulmuyor. Onları oraya koyan kişiye kadar ulaşıyor.