2025 yılındaki Amerikan seçimleri, kabul edilebilir bir sonuçla sona erdi. Ancak bu, anlaşmanın sağlandığı anlamına gelmez.
Yeniden seçilen Meclis göreve başladığında, mevcut Meclisin beş üyesi de bu seçimi reddetmişti. Fawzy ise sonuçları onaylamayı reddetti. Kriz sırasında birkaç üye istifa etti veya istifa etmeyi düşündü; diğerleri ise iç süreçlere olan güvenlerini kaybetti.
Bu sonucu açıklayabilecek tek bir olay yoktur.
2022 yılına ait belgeler, daha sonraki kayıtları okumak için faydalı bir araç sağlamaktadır. Organizasyon, daha önce bir zaman çizelgesi yayınlamış, uzaktan katılımı mümkün kılmış ve adayların başkaları için savunma yapmamalarını istemiştir. Ashraf, bunun bir tür “tercih listesi” yaratacağı konusunda uyarıda bulunmuştur. 2025 yılına ait sorular da aynı sorunları gündeme getirmiştir: Çelişkili talimatlar, adaylara eşit olmayan muamele, sonuçların açıklanmasını engelleyen şikayetler…
Dallas, üyelerin açık bir oy haksızlığı olduğunu fark ettiklerinde ne olduğunu gösterdi. Üyeler, kuruluşun prosedürlerini uyguladılar ve düzeltilmesi gereken hataları giderdiler. Daha sonra da düzeltilen sonuçların ortadan kalktığını gördüler.
Chicago’da farklı bir koordinasyon şekli görüldü. Ayman’ın herhangi bir seçim faaliyetinde bulunmaması gerekiyordu; ancak 1 Temmuz tarihli şikayetler ve ilgili belgeler, onun yine kampanya faaliyetlerinde yer aldığını gösteriyor. Konsey ayrıca, Bilal’in Ayman’a hareket etmesini söylediğini belirten Ayman’ın yazılı ifadesini de göz önünde bulundurdu. Shirazi’nin 8 Temmuz tarihli ekran görüntülerinde, “majlis” adlı özel bir WhatsApp grubu bulunuyordu. Bu grupta Ayman, Ashraf, eski Majlis üyeleri ve Shirazi tarafından eski Mu’tamid Abu Haitham olarak tanımlanan bir yönetici de vardı. Shirazi bu grubun, belirlenen adaylara destek sağlamak amacıyla oluşturulduğunu belirtiyor. İki aday da yayınlanan son tarihten sonra adaylıklarını geri çektiler; bu da uyumlu adaylar arasındaki rekabeti azalttı.
Diwan’ın durumu ise tam tersini gösterdi. Adaylık başvurusu, resmi kanallar aracılığıyla önceden bildirildikten sonra kabul edildi; ancak daha sonra sürecin bütünlüğünü koruyacak şekilde adaylığın iptal edilmesi gerektiği kararlaştırıldı.
Bu şikayetler, seçimlerin kendisiyle ilgili olan sorunlarla birlikte ortaya çıktı. Kararlar, Ata Abu Rashta’nın yetkisi altında verilmeye devam etti. Öte yandan, Amerikan liderleri ise Ata’nın kişisel olarak ne bildiğini, hangi bilgilerin ona ulaştığını ve Abu Amr’ın, Fawzy resmi kanallar aracılığıyla mesajı almadan önce bu mesajın içeriğini nasıl bildiğini anlamakta zorlanıyordu.
Khalid, benzer bir durumu yıllar önce de görmüştü. Abu Talha, doğrudan onay alabilmek için İstanbul’a gitti; ancak yine de Ata ile görüşemedi. Abdu Rafy ise, resmi atama bildirisi gelmeden önce Mu’tamid rolünü üstlenmeye başladı. Amerikalı liderler, sürekli olarak aynı düzeni gözlemlediklerini düşündü: Önce pratik yetki, sonra resmi onay.
İşte bu yüzden bu seçimler, sadece sandalyeler için yapılan bir mücadeleden daha büyük bir mesele haline geldi.
Bu test, Hizb ut-Tahrir’in kurallarının, bu kuralları uygulayan insanları kontrol altına alıp alamayacağını belirlemeye yönelikti. Ayrıca, güçlü bir Mandub’a karşı yapılan şikayetlerin, o Mandub’un etkisinden bağımsız bir şekilde işlemesini de test etti. Ayrıca, üyelerin sorumluluk talep edebilip edemeyeceğini de test etti; böylece şikayetlerin kendisi sorun haline gelmesini engellemeye çalıştı.
Kuruluş, sonucu korumayı başardı. Yeni liderleri atadı ve işe devam etti.
Kurtaramadığı şeyler ise, seçimleri ulusal liderlik çevresinden izleyen konseyin onayıydı. Ayrıca, istifa eden Seçim Kurulu üyelerinin güveni de kayboldu. Yine de, yazılı kuralların artık kendilerini seçici güçlerden koruyamayacağına karar veren üyelerin güveni de yok oldu.
En zararlı kararı, dışarıdan gelen eleştirmenler vermedi. Bu kararı, yerine geçecek olan Amerikan Meclisi tarafından verildi.
“Onu tanımıyoruz.”
Sonuç kabul edilebilir nitelikteydi.
Meşruiyet böyle değildi.