Amerikan seçim skandalı, Hizb ut-Tahrir içinde ciddi hataların yaşandığını gören ancak bunun üzerine bile olsa bu örgüyü İslami dirilişin modeli olarak tanıtmaya devam eden kişilerle ilgili endişe verici sorular ortaya çıkarıyor. Bunlar, şikayetlerden habersiz sıradan üyeler değildi. Üst düzey yetkililer belgeleri inceledi, tartışmalı kararları değerlendirdi, Amir’in yetkileriyle ilgili sorunları ele aldı ve seçimin reddedilmesini gözlemledi. Abu Talha’ya kapsamlı kanıtlar sunuldu ve cevaplar aramak için Türkiye’ye gitti; ancak yine de partiyi savunmaya ve tanıtmaya devam etti. Hizb ut-Tahrir üyelerinin özel seçimle ilgili WhatsApp gruplarını ifşa eden Shirazi, podcast’inde Hizb ut-Tahrir üyelerini ağırlamaya ve onlara kamusal bir platform sunmaya devam etti.
Bu çelişki, hesap sorulmasını gerektiriyor: Ciddi iç sorunlar olduğunu bilen kişiler, kendi liderlik yapısındaki bu sorunları açıkça ortaya çıkarmadan, bir organizasyonu Müslüman dünyadaki yolsuzluk ve adaletsizliğin çözümü olarak nasıl gösterebilirler? Bu çelişkinin açıklanması gereken sorumluluk, yanlış davranışlarda bulunan yetkililerin yanı sıra, bu konudan haberdar olan ve organizasyonun kamuoyu imajını korumaya devam eden kişilerin de üzerindedir.
Amerika’daki seçim, Fawzy görevinden ayrılmadan önce de tartışmalıydı. Şikâyetler seçim sürerken görevdeki ulusal meclise ulaştı. Meclis, Dallas’taki çift oy ve tekrar oylamasının sonucunun iptalini, Chicago’daki kampanya tartışmasını, Ayman’ın yasaklanmış katılımını, Diwan’ın adaylığının geri alınmasını ve emirin yetkisiyle yürütülen yazışmalara ilişkin soruları ele aldı. Fawzy, Diwan, Irfan, Hatib ve Abdul Muqeet’ten oluşan görevdeki meclis sonunda seçimi kurul olarak reddetti. “Onu tanımıyoruz” açıklaması, yerlerine geçecek kişiler göreve başlamadan önce ülke çapındaki kayıtlara erişimi olanların vardığı karardı. Bu kronoloji, tartışmayı sonradan görevden ayrılan tek bir yetkilinin kırgınlığı olarak niteleyenler için ciddi bir ölçüt oluşturuyor.
Fawzy, Amerikan durumuyla ilgili belki de en kapsamlı görüşe sahipti. Mu’tamid olarak, çeşitli yerlerden gelen şikayetleri aldı, seçimle ilgili belgeleri inceledi, Diwan ve Dallas’ın işleyiş şekline itiraz etti ve sonuçları onaylamayı reddetti. Abu Talha da dahil olmak üzere diğer kişilere kanıtlar sundu ve sorunların sadece bir seçim merkezine özgü olmadığını belirtti. Bu adımlar, onun davranışlarını sadece pasif bir şekilde kabul etmekten farklı kılmaktadır. Ayrıca şu soruyu da gündeme getiriyor: Bir kez durumu değerlendirip, kabul edilen yöntemin yetersiz olduğunu anladıktan sonra, yeni liderliği kabul etmek isteyen kişilerin ne kadar bilgiye ulaştığı sorusu ortaya çıkıyor.
Hatib ve Abdul Muqeet de, meclisin üyeleri olarak doğrudan sorumluluklar taşıyordu. Hatib’in 5 Temmuz’daki şikayeti, Chicago’daki belirli olayları belirtti ve bunları 14. maddenin ve 2022 yılındaki seçim kurallarını karşılaştırdı. Abdul Muqeet ise bu şikayetleri inceleyen komiteye katıldı ve sonuç olarak yapılan seçimin reddedilmesine karar verdi. Bu kararın alınmasının sebebi, bu kararın kolektif bir şekilde verilmiş olmasıydı. Sıradan üyelerin, o zaman Amerikan şubesinden sorumlu olan beş kişinin neden bu sürecin kabul edilemez olduğuna inandıklarını anlamaya hakkı vardı; sadece resmi sonuçlar ve özel görüşlerle yetinmek yerine…
Bir diğer görüşme, o liderlik çevresinde dile getirilen standartları yansıtıyor. Katılımcılardan biri, Müslüman toplumu yeniden canlandırmaya adanmış bir parti, üyelerin en yüksek düzeyde yolsuzluk ve adaletsizliklerden şikayet etmesine rağmen nasıl devam edebilir diye sordu. Hatib ise adaletsizliğin ve bunu yapanların engellenmesi gerektiğini söyledi. Ayrıca, gerçeği gören kişilerin sadece boyun eğmemesi gerektiğini belirtti. Onun cevabı, tanıkların karşılaştığı soruyu daha da netleştirdi: Adaletsizliğe karşı direnme yükümlülüğü, özel görüşmelerde dile getirilen bu sorunlar, hâlâ organizasyona güvenmek isteyen üyelerin gözünde nasıl yer alıyordu?
Ebu Talha’nın davranışları dikkate değerdir; çünkü o, bu tartışmaları sadece bir dedikodu olarak görmedi. Fawzy’nin anlatımına göre, şikayetler, yazışmalar, seçimle ilgili olaylar ve finansal sorunlar, dizüstü bilgisayar ve projektör aracılığıyla Ebu Talha ve diğer kişilere iletiliyordu. Ebu Talha daha sonra Türkiye’ye giderek bu krizle ilgili mektupları getirdi ve Ata Abu Rashta ile iletişime geçmeye çalıştı. Ancak Amir’in yanında bulunan insanlarla karşılaştı, ancak Amir’le kendisiyle görüşemedi. Bu yolculuk, asıl sorunu çözmede başarısız oldu: Ata kişisel olarak ne görmüştü ve neyi onaylamıştı? Ayrıca, onun adına yapılan kararlar üzerinde aracıların ne kadar kontrol sahibi olduğu da belirsiz kaldı.
Bu olaylardan sonra Abu Talha’nın Hizb ut-Tahrir’i sürekli olarak desteklemesi, seçim prosedürleriyle ilgili bir hikayede göz ardı edilebilecek bir detay değildir. Bu durum, sıradan üyelerin organizasyonun liderliğine olan güvenlerini sürdürmeleri için teşvik edildiğini gösteriyor; ancak üst düzey yöneticilerin bu durumu sorgulamasına neden olan kanıtlar onlara verilmedi. Saklanan iletişimlerde ifade edilen sorunların özel olarak farkına varılması, onun kamuoyunda yaptığı savunmalarla birlikte değerlendirilmelidir. Onun sürekli olarak yaptığı kamuoyu desteği, özel olarak gözlemlediği şikayetler ve sıradan üyelerin asla görmediği bilgiler ışığında incelenmelidir.
Şirazi, farklı bir ancak aynı derecede önemli bir karşıtlık sunuyor. 8 Temmuz’daki özel “majlis” toplantısında yaptığı kısa konuşmayı kaydeden ekran görüntülerini, iki silinmiş mesajı, Sajid’in ayrılmasını ve Şirazi’nin görevden alınmasını paylaştı. Ayrıca, Ayman’ın belirli adayları desteklemesi konusunda kendisine yaklaşmasını da anlattı. Bunlar, bu soruşturma için önemli bilgilerdir. Şirazi’nin podcast’lerinde Hizb ut-Tahrir üyelerini ağırlamaya devam etmesi, dinleyicilerinin, kaydettiği bu özel koordinasyonlar hakkında bilgi sahibi olup olmadıklarını sorgulamaya yol açıyor. Bu soru şu: Neden bu özel seçim grubunu kaydeden bir kişi, partinin üyeleri ve destekçileri için bu ekran görüntülerinin önemini açıkça belirtmeden, partiyi halka açık bir platformda sunmaya devam ediyor?
Khalid, Emir’in kanalıyla ilgili olan bu tartışmaların bir geçmişi olduğunu biliyordu. 2025 yılından yıllar önce, Abu Amr’ın kendisine karşı bir şikayette bulunduğu bir durumu görmüştü. Bu durumda yazılı karar verilmeden önce sözlü bir yanıt verilmişti. Amerikan seçimleri sırasında da benzer sorunlar ortaya çıktığında, Khalid’in sahip olduğu bağımsız deneyimler, bu konuların önemini daha da artırıyordu. Bu tür bilgiler, normal insanların, Emir’in yetkilerini taşıyan mektuplar geldikten sonra bile, bir konseyin neden Amerika’ya yönelik kararlarına güvenmediğini anlamalarına yardımcı olabilirdi.
Bu kanıtlar, sadece seçimlerle ilgili endişeleri de beraberinde getirdi. Katılımcıların anlattıklarına göre, Mandoobs, atamalar üzerinde etkili olmakta, üst düzey liderlik pozisyonlarına erişimi kontrol etmekte, şikayetleri ele almakta ve normal üyelerin beklediğinden daha az şeffaf bir şekilde önemli maddi gelirleri elde etmektedir.
Bu gerilim, Hizb ut-Tahrir’in kamu mesajının özünü oluşturur. Bu organizasyon, Müslümanları haksız yöneticilere karşı çıkmaya, otoritenin kötü kullanımına karşı direnmeye ve etkili insanları denetimden uzak tutan sistemleri reddetmeye çağırır. Eğer kuruluşun üst düzey üyeleri, resmi görüşleri kabul ederken özel olarak kararları sorgulamaya hazırlıklıysa, o zaman partinin uyguladığı standartlar, hükümetlerden beklenen standartlardan farklı hale gelir. Bir hareket, ilkelerinin tüm toplumu yönetmek için uygun olduğunu iddia ettiğinde, bu çelişki daha da belirgin hale gelir.
Sorumluluk, bilgi ve davranışlara göre belirlenebilmelidir. Şikayetleri hiç almamış olan sıradan üyelerden, belgeleri inceleyip tanıklılarla konuşmuş olan kişilerle aynı kararları vermeleri beklenemez. Fawzy’nin elinde ulusal kayıtlar vardı. Hatib ise yazılı bir şikayette bulunmuştu. Abdul Muqeet de konseyin kararına katıldı. Abu Talha, kapsamlı bir sunum yaptı ve Amire ulaşmaya çalıştı. Khalid ise aynı tartışmalı kanal hakkında daha önce deneyimler yaşamıştı. Shirazi ise oldukça açıklayıcı ekran görüntüleri saklamıştı. Herkese yöneltilen soru oldukça basitti: Ne biliyordunuz, bunu ne zaman biliyordunuz ve güvenini sürdürmeye çalıştığınız insanlara ne söylediniz?
Bir hareket, Müslüman dünyasındaki yolsuzluğu ortadan kaldırma yetkisini iddia edebilir; ancak kendi liderlerinin arasında yolsuzluk iddialarının yanıtlanmaması, onlara itaat etmesi beklenen kişiler için büyük bir sorun teşkil eder. Seçimleri manipüle etmekle veya savunma yapmakla suçlanan kişiler, kendi kararlarından dolayı sorumlu olmalıdır. Kanıtları gören ve partiyi yeniden canlandırma için örnek olarak sunan kişiler de sessizliklerini ve kamuoyuna yaptıkları açıklamaların nedeniyle sorumlu olmalıdır. Onların bildikleri, açıkladıkları ve anlaşmazlık sonrasında tercih ettikleri şeyler, aynı soruşturmanın parçasıdır.