Tüm bu hikayede en önemli kurumsal gerçeklerden biri de, aynı zamanda en basit olanıdır.
Yeniden seçilen Meclis göreve başlamadan önce, mevcut Amerikan Meclisi’nin beş üyesi bu seçimi reddetti.
Fawzy, Diwan, Irfan, Hatib ve Abdul Muqeet’in kişilikleri ve organizasyonla olan ilişkileri farklıydı. Hepsi de aynı şikayetler üzerinden bu duruma karışmadılar. Onları bir araya getiren şey ise, ulusal kayıtlara erişimleriydi.
Dallas’ı gördüler.
Chicago’yu gördüler.
Ayman’ın kısıtlamalarını gördüler ve kampanya faaliyetlerine devam ettiler.
Ayman’ın yazılı ifadesinde, Bilal’in ondan hareket etmesini istediği belirtilmişti.
Diwan’ın kabul edildiğini gördüler ve ardından onu yerinden kaldırdılar.
Gönderilen şikayetlerin, anlamlı bir şekilde değerlendirilmediğini gördüler.
Amir’in kanalıyla ilgili soruları gördüler.
Abu Amr’ın, Fawzy resmi olarak o mesajı almadan önce bile o mesajı bildiğini gösteren zaman çizelgesini gördüler.
Ve onlar, organizasyonun yeni liderlerin atanması sürecine devam ettiğini gördüler.
Onların sonucu, bir kez daha sayım yapılması veya daha fazla açıklama yapılması gerektiği anlamına gelmiyordu.
“Onu tanımıyoruz.”
Bu karar önemlidir; çünkü bu karar, seçimler sırasında ulusal sorumluluk taşıyan konsey tarafından verilmiştir.
Aynı döneme ait mesajlar, yeni liderler atanmadan önce meclisin endişelerini göstermektedir. Bir tartışmada, Fawzy ve diğer üyelerin Dallas’taki sonucun değiştirilmesinin ardından istifa etmeyi düşündükleri belirtilmiştir. Başka bir mesajda ise Irfan’ın, disiplinsizliğin devam ederken Ayman’ın neden adaylık sürecine dahil edildiği konusundaki sorusu yer almaktadır. Bu mesajlar, mevcut Meclis içindeki aktif bir tartışmanın varlığını göstermektedir; bu tartışma, sadece geçiş sürecinden sonra ortaya çıkan bir durum değildir.
Liderlik, daha sonra Fawzy’ye tek başına saldırabilirdi; ancak bu reddedilmenin, yeni konsey iktidara gelmeden önce tüm Meclis tarafından paylaşıldığı gerçeğini ortadan kaldıramazdı.